ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΤΗΣ ΛΗΘΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ Α-ΛΗΘΕΙΑΣ

 Τα τελευταία χρόνια όμως, τα πραγματα φαίνεται να έχουν αλλάξει. Ανεξάρτητα από τις εντελώς πρόσφατες εξελίξεις που οδήγησαν στην εικόνα μιας εγγενούς και αθεράπευτης ελληνικής "αναξιοπιστίας", είναι γεγονός ότι οι ιδεαλιστικές προιδεάσεις των ευρωπαικών εταίρων έχουν αρχίσει να αποδυναμώνονται. Η Ελλάδα δεν εμφανίζεται πια ως αυτονόητος τόπος φιλοξενίας ενσυνείδητων ταξιδιωτών ή προσκυνητών που ανεβαίνουνστην Ακρόπολη για να δοκιμαστούν αντιμέτωποι με τις προαιώνιες συμβολικές τους αναφορές. Όπως και όλες οι άλλες χώρες, η ελκτική της δύναμη συνοψίζεται στο ότι μπορεί να φιλοξενεί με το αζημίωτο λαικές τουριστικές μάζες που μετακινούνται με τσάρτερ αναζητώντας μόνο θάλασσα, ήλιο και σεξ σε προσιτές τιμές, ή να υπηρετεί ορθολογικούς "επενδυτές" για τους οποίους η χώρα θα μπορούσε να είναι οποιαδήποτε άλλη δίχως να αλλάζει τίποτε. Είναι λοιπόν προφανές ότι, μαζί με όλα τα άλλα, εμπορευματοποιείται και εκχυδαίζεται η εμβέλεια όλων των ευγενών συμβόλων. Υπό τις νέες αυτές συνθήκες είναι απολύτως εύλογο να συμβαδίζουν ο κοινός καταναλωτικός ή συμφεροντολογικός νους με τις ευρύτερα ισχύουσες εξουσιαστικές προτεραιότητες.
 Ούτως ή άλλως όμως, οι αποφάσεις δεν λαμβάνονται πια στις φωτινές όχθες ενός γαλήνιου Σηκουάνανα ή ακόμα και ενός ομφαλοσκόπου Τάμεση, που δεν έπαψαν ποτέ να αναπολούν τα σύμβολα της δικής τους αναλλοίωτης πολιτιστικής αίγλης και της αναφαίρετης πολιτικής και συμβολικής τους αυτεξουσιότητας, αλλά στις φαιές, απρόσωπες, εναλλάξιμες και ευέλικτες τράπεζες και χρηματαποβάθρες που ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια στο Σίτυ του Λονδίνου, τη Νέα Υόρκη, της Καιμάνες νήσους και τη Σιγκαπούρη ή και γύρω από τη λίμνη Λεμάν ή κατά μήκος των σκοτεινών οχθών του Μάιν και του Σπρεε... 

 ...Πριν καν επικρατήσει ως πραγματικότητα, η παγκοσμιοποίηση είχε ήδη σφραγίσει τη νέα ιεράρχηση των αξιακών προτεραιοτήτων και την προιούσα αποδυνάμωση της εμβέλειας των παραδοσιακών πολιτιστικών διαπιστευτηρίων... 


Από το βιβλίο του Κων.Τσουκαλά "ΕΛΛΑΔΑ ΤΗΣ ΛΗΘΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ Α ΛΗΘΕΙΑΣ"
Εκδόσεις: Θεμέλιο

Φωτογραφίες: Γιάννης Ζινδριλής

Ουρανοί - Skies (giati pantou oi idioi einai)

 Ουρανοί χωρίς χρησμούς και ένδοξες δάφνες, τα αστέρια προτιμούν το κρυφτό με τον Κάλχα άνεργο και την Πυθία να 'χει μουγκαθεί.

 Τ' άστρα το ρίξαν στα ζάρια, ουράνιες τρικυμίες του Ποσειδώνα και μακάρι να μην πέσει και μας πλακώσει τα κεφάλια

φωτογραφίες:Γιάννης Ζινδριλής

                                                   

Χρόνους πολλούς μετά την Αμαρτία που την είπανε Αρετή μέσα στις εκκλησίες και την ευλόγησαν.

Λείψανα παλιών άστρων και γωνιές αραχνιασμένες τ' ουρανού σαρώνοντας

η καταιγίδα που θα γεννήσει ο νους του ανθρώπου.

Και των αρχαίων Κυβερνητών τα έργα πληρώνοντας η Χτίσις, θα φρίξει.

Ταραχή θα πέσει στον Άδη, και το σανίδωμα θα υποχωρήσει από την πίεση τη μεγάλη του ήλιου.

Που πρώτα θα κρατήσει τις αχτίδες του, σημάδι ότι καιρός να λάβουνε τα όνειρα εκδίκηση.

Και μετά θα μιλήσει, να πει: εξόριστε Ποιητή, στον αιώνα σου, λέγε, τι βλέπεις;

- Βλέπω τα έθνη, άλλοτες αλαζονικά, παραδομένα στη σφήκα και στο ξινόχορτο.

- Βλέπω τα πελέκια στον αέρα σκίζοντας προτομές Αυτοκρατόρων και Στρατηγών.

- Βλέπω τους εμπόρους να εισπράττουν σκύβοντας το κέρδος των δικών τους πτωμάτων.

- Βλέπω την αλληλουχία των κρυφών νοημάτων.

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ
ΤΑ ΠΑΘΗ 
ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ ΕΚΤΟ
ΠΡΟΦΗΤΙΚΟ

                    

                                                                                          Οδυσσέας Ελύτης

Όνειρο θερινής ή ορεινής νυκτός

 

Μια φωτογραφία χωρίς χρόνο και τόπο. Μια φωτογραφία του οπουδήποτε, του οποιουδήποτε.
Με κάνει να σκέφτομαι χωρίς περιορισμούς και με απαλλάσσει από τις συμβάσεις τις πραγματικότητας.
Σε κατάσταση μετάβασης από το όνειρο στην πραγματικότητα και το αντίστροφο.
Μια παλινδρόμηση στην αναζήτηση της αλήθειας. Που είναι τα αληθινά και που σκαλίζουμε;
Μια θάλασσα από πάνω, με ένα φωτεινό νησί.
 
Ο Roland Barthes αρχίζει το "φωτεινό θάλαμο" έκπληκτος από την φωτογραφία του Ζερόμ (του αδελφού του Ναπολέοντα) λέγοντας πως είδε μέσα από την φωτογραφία τα μάτια που έβλεπαν τον στρατηγό. Πριν αρχίσει την συγγραφή του δοκιμίου κοιτώντας ψηλά είδε την φωτογραφία του ουρανού. Ο George Orwell σε μια ανάπαυλα από τις μάχες στα χαρακώματα του Ισπανικού εμφυλίου σηκώνοντας τα μάτια του είδε την ίδια φωτογραφία.
Ο Michelangelo Antonioni γύριζε το blow up, στο σημείο όπου τα γυρίσματα στο πάρκο όπου βρέθηκε το πτώμα άρχισαν να δυσκολεύουν απελπισμένος έστρεψε το βλέμμα προς τον ουρανό. Το αποτέλεσμα της όρασής του έμοιαζε με το παραπάνω. Το καλοκαίρι του 1986 στο Μεξικό, μια μέρα πριν τον τελικό του παγκοσμίου κυπέλλου, ο Diego Maradona καθότανε στο μπαλκόνι του ξενοδοχείου. Αναλογιζόταν την καταστροφή που προκάλεσαν οι Άγγλοι στα Φόκλαντς. Το έντομο αίσθημα για την απώλεια δικαιοσύνης που τον κυρίεψε τον έκανε να σηκώσει το κεφάλι του ψηλά. Όλοι ξέρουμε τι έγινε την άλλη μέρα. Το ίδιο καλοκαίρι πολύς κόσμος είχε μαζευτεί στην αυλή ενός σπιτιού στην Τήνο, περιμένοντας τον Κορνήλιο Καστοριάδη να μιλήσει για την αυτονομία. Στο δένδρο που βρισκόταν στην πίσω μεριά της αυλής είχε σκαρφαλώσει ένα παιδί. Ήταν ο μόνος που είχε ολοκάθαρη πρόσβαση στον ουρανό εκείνη την ώρα. Περιμένοντας την ομιλία έριξε μια ματιά. Ο Νίκος Καββαδίας σε μια από τις βάρδιες του λίγο έξω από το λιμάνι του Άμστερνταμ, κοιτούσε τον ουρανό περιμένοντας να ξημερώσει για να δει το φαινόμενο της διάθλασης πάνω στη θάλασσα. Την άλλη μέρα έγραψε το ποίημα Φάτα Μοργκάνα, ένα φαινόμενο ή μια τσιγγάνα;
Ένα σημείο ή ένα φεγγάρι, μια εικόνα ή μια λέξη, τρέλα ή πραγματικότητα;


Φωτογραφία / Κείμενο: Γιάννης Ζινδριλής

London

Φωτογραφίες: Γιάννης Ζινδριλής

Μάιος 2012

Πλάι στη λίμνη Παμβώτιδα

Γιάννινα, Ιούλιος 2011

Φωτογραφίες: Γιάννης Ζινδριλής

Devil's Playground

Από την πρόβα της σχολής χορού "Μάγια Δημοπούλου" http://balletmaya.gr/

Φωτογραφίες: Γιάννης Ζινδριλής

Ελευθερίας Δύση

...Oι πιο ευγενικές αλλά και οι πιο ταπεινές κλίσεις του ανθρώπου δεν αποτελούν μέρος μιας αμετάβλητης και βιολογικά διαμορφωμένης ανθρώπινης φύσης, αλλά είναι διαπλάσεις του κοινωνικού προτσές που δημιουργεί τον άνθρωπο. Με άλλα λόγια, η κοινωνία δεν ασκεί μόνο κατασταλτική λειτουργία - μολονότι δεν μπορούμε να το αγνοήσουμε αυτό - αλλά έχει και δημιουργικό λειτούργημα...

...Αλλά ο άνθρωπος δεν είναι μόνο δημιούργημα της ιστορίας - είναι ο ίδιος που δημιουργεί την ιστορία. Η λύση αυτής της φαινομενικής αντίδρασης αποτελεί το πεδίο της κοινωνικής ψυχολογίας. Έργο της είναι να δείξει όχι μόνο κατά ποιό τρόπο αλλάζουν και αναπτύσσονται τα πάθη, οι επιθυμίες και τα άγχη σαν αποτέλεσμα της κοινωνικής προόδου, αλλά επίσης και πως οι ενέργειες του ανθρώπου, διαμορφωνόμενες κατά τον τρόπο αυτό σε ειδικές μορφές, μετατρέπονται με τη σειρά τους σε παραγωγικές δυνάμεις που διαμορφώνουν το κοινωνικό προτσές.

Έτσι π.χ η επιθυμία για την απόκτηση φήμης και επιτυχίας, η παρόρμηση προς την εργασιακή δραστηριότητα είναι δυνάμεις χωρίς τις οποίες δεν θα ήταν δυνατή η ανάπτυξη του σύγχρονου καπιταλισμού. Χωρίς αυτές και μερικές άλλες ανθρώπινες δυνάμεις, θα έλειπε από τον άνθρωπο το κίνητρο που τον ωθεί να ενεργεί σύμφωνα με τις κοινωνικές και οικονομικές επιταγές του σύγχρονου εμπορικού και βιομηχανικού συστήματος...

...Προσπαθήσαμε να αποδείξουμε ότι η νέα ελευθερία που πρόσφερε ο καπιταλισμός στο άτομο δυνάμωσε την επίδραση που είχε κιόλας ασκήσει πάνω του η θρησκευτική ελευθερία του Προτεσταντισμού. Το άτομο έγινε πιο μοναχικό, έγινε όργανο στα χέρια συντριπτικά ισχυρών εξωγενών δυνάμεων. Έγινε "άτομο", αλλά ένα άτομο που τα είχε χαμένα, χωρίς ασφάλεια. Υπήρχαν παράγοντες ικανοί να το βοηθήσουν να υπερνικήσει τις φανερές εκδηλώσεις αυτής της βαθύτερης ανασφάλειας. Κατά πρώτο λόγο είχε την υποστήριξη της ιδιοκτησίας. "Αυτός" σαν άτομο και η ιδιοκτησία που κατείχε δεν μπορούσαν να διαχωριστούν. Τα ρούχα του ανθρώπου ή το σπίτι του αποτελούσαν μέρη του εαυτού του, όπως και το σώμα του. Όσο περισσότερο αισθανόταν πως ήταν κάτι, τόσα περισσότερα χρειαζόταν να έχει στην κατοχή του. Εάν το άτομο δεν είχε ιδιοκτησία ή την έχανε, έχανε και ένα κομμάτι από το "εγώ" του και ως ένα βαθμό δεν μπορούσε να θεωρηθεί σαν πλήρως εφοδιασμένο άτομο, ούτε από τους άλλους ούτε από τον εαυτό του...

Το εθνικό γόητρο του έδινε επίσης την αίσθηση κάποιας σπουδαιότητας. Ακόμη και αν ήταν ένα τίποτα προσωπικά, ήταν υπερήφανος που ανήκε σε μια ομάδα, η οποία μπορούσε να αισθάνεται πως ήταν ανώτερη από άλλες παρόμοιες ομάδες...

Αποσπάσματα από το βιβλίο του Έριχ Φρομ "Ο φόβος μπροστά στην ελευθερία"

εκδ: Μπουκουμάνη

*Ο τίτλος αποτελεί παράφραση της ποιητικής συλλογής του Κωνσταντίνου Μπούρα "Ελευθερίας Ανατολή" εκδ: Μεταίχμιο

Φωτογραφίες: Γιάννης Ζινδριλής

Μουσείο Ακρόπολης - The Acropolis Museum

Φωτογραφίες: Γιάννης Ζινδριλής