27/2/11

Της γης οι κολασμένοι



“Τη φρικιώδη κατάστασιν των Ελλήνων αναγιγνώσκομεν εν τη Δέμβερ του Κολοράδου συναδέλφω “Νέα”. Κατά την εν συναδέλφον ταύτην, ήτις δημοσιεύει εν πλάτει την έκθεσιν του εκεί αστυάτρου, 800 Έλληνες ζώσιν υπό τους χειρίστους της υγιεινής και ανθρωπότητος κανόνας.
Η αστυνομία εύρε περί τους 25 Έλληνας κοιμώμενους και διαιτωμένους εις εν στενότατον δωμάτιον.
Αμέσως η αστυνομία εξεδίωξε τούτους εκείθεν και απολύμανε καταλλήλως το δωμάτιον τούτο, εξ ού ηπειλείτο η υγεία του περίοικου πληθυσμού. Ένεκα τούτου η συνάδελφος εφημερίς επιτίθεται δρυμήτατα κατά των Ελλήνων, λέγει δ’ ότι εκ της ελεεινής τούτων υγιεινής καταστάσεως απειλείται η υγεία όλης της πόλης”.


“Όταν ήρθα να δουλέψω στη Φίλιπς, είχα κάτι μάτια να! Και επειδή είχα τόσο καλά μάτια, ο προϊστάμενος μου ανέθετε όλη τη λεπτή δουλειά. Δεν μετακινήθηκα ποτέ σε άλλο πόστο. Επί δέκα χρόνια καθόμουνα σκυμμένη πάνω σε κείνα τα μικρά λαμπερά εξαρτήματα και τα διάλεγα. Ήμασταν δυο. Αν φτιάχναμε μαζί 15.000 κομμάτια την ημέρα, εγώ έκανα τα 11.000. Οπότε καταλαβαίνεις! Την άλλη γυναίκα την άλλαξαν γρήγορα, αλλά εμένα μ’ αφήσανε.

Πολλές φορές ζήτησα να μου δώσουν άλλη δουλειά, γιατί κουραζόμουν πολύ να κάνω συνέχεια τα ίδια και τα ίδια. Αλλά τότε ο προϊστάμενος μου έλεγε: Όχι εσένα δεν σ’ αλλάζουμε με καμιά κυβέρνηση. Εσύ κάνεις 11.000 κομμάτια. Είσαι η καλύτερη εργάτρια μας. Και όταν τον είδα τελευταία και του είπα ότι έχω σχεδόν τυφλωθεί στα δυο μάτια, μου είπε: Τι λες, κορίτσι μου, δεν το περίμενα να χάσουμε τέτοια καλή εργάτρια….”

Αποσπάσματα από το βιβλίο του Μιχάλη Τσάκαλου ¨Η σύγχρονη ελληνική μετανάστευση μεταξύ θεωρίας και εμπειρίας¨


Πατησίων και Ηπείρου, Αθήνα 2011



φωτογραφίες: Νίκος Βαρδακαστάνης, Γιάννης Ζινδριλής




8/2/11

Τα σταφύλια της οργής









... Ένα τέτοιο έγκλημα ξεπερνά κάθε δημόσια καταγγελία. Μια τέτοια πίκρα είναι ανίκανα τα δάκρυα να τη συμβολίσουν. Όλες μας οι επιτυχίες καταρρέουν μπροστά σ' αυτή μας την αποτυχία. Εύφορη γη, ολόισιες αράδες δέντρα, ρωμαλέοι κορμοί, καρποί ωριμασμένοι. Και τα ετοιμοθάνατα παιδιά από πελλάγρα πρέπει να πεθάνουν, γιατί δε βγαίνει κέρδος από τα πορτοκάλια. Και οι γιατροί της δημαρχίας συμπληρώνουν τα πιστοποιητικά -πέθανε από υποσιτισμό- γιατί τα τρόφιμα πρέπει να σαπίσουν, πρέπει να σαπίσουν με το ζόρι. Οι άνθρωποι έρχονται με δίχτυα να ψαρέψουν πατάτες από το ποτάμι, μα οι φύλακες τους συγκρατούν μακριά· έρχονται με αυτοκίνητα που βροντολογούν, για να πάρουν τα πεσμένα πορτοκάλια, μα είναι ποτισμένα με πετρόλαδο. Και στέκονται σιωπηλοί να παρακολουθούν τις πατάτες να πλέουνε μπροστά τους, ακούν τις στριγκλιές των γουρουνιών που τα σφάζουν μέσα σ' ένα λάκκο, και χύνουν πάνω ασβέστη, βλέπουν βουνά πορτοκάλια να λιώνουν σ' ένα σάπιο πολτό· και ο λαός βλέπει τη σημερινή χρεωκοπία· και μες στα μάτια του πεινασμένου λαού η οργή μεστώνει. Μες στην ψυχή του λαού μεστώνουν και βαραίνουν τα σταφύλια της οργής, βαραίνουν για τον τρύγο...

Από τα σταφύλια της οργής του John Steinbeck

Φωτογραφίες : Νίκος Βαρδακαστάνης, Γιάννης Ζινδριλής



7/2/11

Αποσπάσματα "Διαλόγων"



Τὰ πουλιὰ δέλεαρ τοῦ Θεοῦ(ἀποσπάσματα «Διαλόγων»)

1
Νὰ γυρίζεις — αὐτὸ εἶναι τὸ θαῦμα -—
μὲ κουρελιασμένα μάτια
μὲ φλογωμένους κροτάφους ἀπ᾿ τὴν πτώση
νὰ γυρίζεις
στὴν καλὴ πλευρά σου.
Πεσμένος αἰσθάνεσαι
τὴν κόλαση ποὺ εἶναι ἡ αἰτιότητα
τὸ στῆθος ὡσὰν συστατικὸ τοῦ ἀέρα
τὰ βήματα χωρὶς προοπτική.
Κι ὅμως στὴ χειμωνιάτικη γωνία ὁ καστανᾶς
περιβάλλεται ἀπὸ σένα.
Κόψε ἕνα τραγούδι ἀπ᾿ τ᾿ ἄνθη
μὲ δάχτυλα νοσταλγικά.
Νὰ γυρίζεις — αὐτὸ εἶναι τὸ θαῦμα.

2
Θὰ περάσουν ἀποπάνω μας ὅλοι οἱ τροχοὶ
στὸ τέλος
τὰ ἴδια τὰ ὄνειρά μας θὰ μᾶς σώσουν.
Ἀγάπη μεῖνε στὴν καρδιὰ —
αὐτὸς ἂς εἶναι ὁ κανὼν τοῦ τραγουδιοῦ σου.
Μὲ τὴν ἀγάπη
Θὰ σηκώσουμε τὴν ἀπελπισία μας
Ἀπ᾿ τὸ ἀμπάρι τοῦ κορμιοῦ.
Δὲν εἶναι φορτίο γιὰ τὴ χώρα τῶν ἀγγέλων
ἡ ἀπελπισία.
Καὶ προπαντὸς
ἂς μὴν ἀφήσουμε τὴν ἀγάπη
νὰ συνωστίζεται μὲ τόσα αἰσθήματα…

3
Ἅπλωσε ἡ γαλήνη τὰ φτερά της
ὡσὰν ἀλησμόνητος κύκνος ὀνείρου
σ᾿ αὐτὰ τὰ ἔρημα νερά.
Κάτι νιώθω σήμερα
βλέποντας τὰ πουλιά.

4
Ἡ ἀγωνία μου ὑψώνεται,
ὡς τὰ ἐδελβάις ἄνθη.

5
Τὰ ὄνειρα βλαστοὶ στὸ στῆθος
κλήματα μέσ᾿ στὴν καρδιὰ
διαγώνια ἐκδικοῦνται τὸ χῶμα
σκοτώνοντας ἐμᾶς.
Νίκος Καρούζος


Φωτογραφία:Γιάννης Ζινδριλής (Άμστερνταμ,Δεκέμβρης 2009)



4/2/11

Ελάχιστος Εαυτός







O άνθρωπος ως σημαίνον, που βρίσκει καταφύγιο στον υπαρξισμό, σε μια κοινωνία που τα πρότυπά του βρίσκονται στο κέντρο του κοινωνικού κυκλώνα αντικαθίσταται πλέον από έναν διαφορετικό - αλλιώτικο άνθρωπο που αρκείται στο να συμπληρώνει και να διακοσμεί την πραγματικότητα.Εναν άνθρωπο που παγώνει το χρόνο, δεν εξελίσσεται και δεν βουτάει τα δάχτυλά του στο μέλι της ζωής.
Σε αντιδιαστολή με τον άνθρωπο ο χώρος (πολεοδομικός ή και φυσικός) είναι κυρίαρχος. Έχει ξεπεράσει κατά πολύ τον δημιουργό του, τον άνθρωπο, προσβάλλοντας τον καθωσπρεπισμό, χαράζοντας δική του πορεία στην ιστορική συνέχεια και στέλνει το καθ' εικόνα και το καθ' ομοίωση στο χρονοντούλαπο. Αποτελεί εικόνα από το μέλλον με δική του συνείδηση.
Η φωτογραφία, στο τερέν της αντιπαράθεσης μεταξύ ανθρώπου και χώρου, αναλαμβάνει τον άχαρο ρόλο του διαιτητή - παρατηρητή και επιφορτίζεται από τις ανίερες ίσες αποστάσεις. Απαλλάσσεται από την κηδεμονία της πραγματικότητας και δεν αναζητά τις ένδοξες δάφνες του παρελθόντος. Η αποδοχή της ιδιότυπης αναμέτρησης πλέον δεν είναι γι αυτήν συγκεχυμένη.
Τέλος ο άνθρωπος ως φωτογράφος δεν γοητέυεται από τον ολοκληρωτισμό των στερεοτύπων και των συναισθημάτων αλλά συνδιαλλέγεται με την τυχαιότητα των όσων περικλείονται στην οπτική ζώνη του φακού της μηχανής του. Σαν μια προσπάθεια ανάδειξης του ελάχιστου εαυτού* στον χώρο.


*Η φράση "ελάχιστος εαυτός" είναι δανεισμένη από το ομώνυμο άλμπουμ του Θανάση Παπακωνσταντίνου.

φωτογραφίες:Νίκος Βαρδακαστάνης, Γιάννης Ζινδριλής
κείμενο:Γιάννης Ζινδριλής

29/1/11

Νεοελληνικός Θίασος






Εισοδηματίες, κεφαλαιούχοι – επενδυτές
Αστοί με τίτλους αγυρτείας, ηθικολόγοι, υποκριτές
μεταμφιεσμένοι παρθένες της εγκράτειας, απατεώνες
νομοθέτες, θεατρίνοι, στρατηγοί πνιγμένοι
στα παράσημα, στα σιρίτια, στους μεγαλόσταυρους
Κράχτες στα σκυλάδικα

Τηλεοπτικά κόλπα με αστέρες παρουσιαστές
στο θίασο της ακροαματικότητας
εκλογική φάρσα με ψηφοφόρους ξύλινους
Οι υποψήφιοι αστοί ντυμένοι παλιάτσοι
στο χορό των πολιτικών ελευθεριών
με δάκρυα στα μάτια για τα βάσανα του κόσμου
με πάθος για την καθαρότητα του έθνους
και την δόξα της πατρίδος

Στίχοι: Σωκράτης Μάλαμας

φωτογραφίες: Δημήτρης Γερονίκος

Για την τιμή των ντουβαριών
του Γαλαξιάρχη

300 «εκβιαστές», «καταληψίες», «στασιαστές», «εισβολείς», «βρωμιάρηδες», «τσετσενοταλιμπάν», «νεοταξίτες πράκτορες», «λαρθοπρεζέμποροι» εμποδίζουν τα παιδιά μας να σπουδάσουν για να γίνουν άνεργοι δικηγόροι και συμβολαιογράφοι. Ο υπερχειλισμένος βόθρος της αστικής ολιγαρχίας έσκασε γεμίζοντας τον τόπο πολιτικά λύματα που ζέχνουν φριχτά. Στοργικές κλώσσες του αυγού του φιδιού κακαρίζουν παράφωνα για την τιμή των φρεσκοβαμένων ντουβαριών του παλιού κτιρίου της Νομικής Σχολής Αθηνών. Κι ένας κόσμος σε παράνοια να αρνείται πεισμάτικα να κατανοήσει τη μόνη αλήθεια των ημερών: είμαστε όλοι μετανάστες!

300 Άνθρωποι διεκδικούν τα απολύτως θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα και 300 δίποδα κράζουν για τη χαμένη ασπράδα ενός ντουβαριού.

Όλος ο ΟΦΑ (Όπου Φασίζει ο Άνεμος) χυδαίος λαϊκισμός του κοινοβουλίου έχει καταλάβει τις δημόσιες συχνότητες και εκφράζει απόψεις που θα έκαναν περήφανα τα στελέχη του NSDAP κατά το μεσοπόλεμο. Εκφράσεις που σε κάθε ευνομούμενο κράτος -όπως επικαλούνται την ευνομία οι ίδιοι γραβατωμένοι νομιμόφρονες τραμπούκοι- θα επέσυραν κατηγορίες για υποδαύλιση βίας και μίσους. Στη χώρα του «τέταρτου δρόμου» όμως, αυτές οι απόψεις όχι μόνο είναι αποδεκτές, αλλά φιλοξενούνται με αιμοδιψή χαρά από αργυρώνητους δημοσιογράφους που τζογάρουν στην κοινωνική αρένα, ποντάροντας τα ρέστα τους στα λιοντάρια. Δημαγωγοί του τηλεοπτικού παράθυρου και οσφυοκάμπτες της μιντιακής παράγκας, σχεδόν προκαλούν τους κρυπτοναζιστές φιλοξενούμενους πολιτικούς σαλτιμπάγκους να εκτοξεύσουν εμμετικές εκκλήσεις μισαλλοδοξίας, κατασυκοφάντησης και μαζικής βίας.

Η απεργία πείνας (πείνας βρε υπάνθρωποι μοντμπανκοφόροι) μεταφράζεται σε ταλιμπανισμό που εκβιάζει το αθώο και ανήμπορο ελληνικό κράτος, ενώ ταυτόχρονα χουντολάγνοι τηλεβιβλιοπώλες υπενθυμίζουν την πρόσφατη δολοφονική επίθεση της Μόσχας για να εξομοιώσουν τον αγώνα θανάτου του εργάτη με τις τυφλές δολοφονίες από φανατικούς μουτζαχεντίν. Κρατικοδίαιτες κυράτσες και όψιμες πολιτεύτριες ξυφουλκούν για το πανεπιστημιακό άσυλο που «καλύπτει ναρκέμπορες και τρομοκράτες». Μούτρα πλισέ, γεμάτα μίσος, σε πανάκριβο κιτς φόντο, χύνουν λίτρα το δηλητήριο για τους «βρωμιάρηδες που παίρνουν το ψωμί του φτωχού Έλληνα». Πρόκειται για τα ίδια παλιόμουτρα που θα έβαζαν δίχως δεύτερη σκέψη την υπογραφή τους για να ξεπουληθεί η δημόσια περιουσία στον πρώτο «αλλοδαπό μειοδότη» και που πρόθυμα θα έχωναν τη χερούκλα τους στην τσέπη του εργάτη και συνταξιούχου για να βουτήξουν ακόμη και τα ψιλά, χαρίζοντάς τα στον «εθνικό τραπεζίτη».

Τάξις και ηθική

Μετά την εμφανώς στραβοκεντημένη παρθενοραφή του πορίσματος για τη Siemens, οι κατά συρροήν καταχραστές δημόσιου πλούτου -με ολόφρεσκα τα ράμματα- δίνουν μαθήματα νομιμοφροσύνης. Ο πρωθυπουργός, αυτός ο ίδιος σοσιαλιστής που θανάτωνε εργατικές κατακτήσεις δεκαετιών σε μία νύχτα σαν αριστοτέχνης νεοφιλελεύθερος επαγγελματίας δολοφόνος, έχει το θράσος να βάζει στο στόμα του τη λέξη «προοδευτισμός» και να παραδίδει μαθήματα αριστεροσύνης για μικρόνοους, πολιτικά αυτιστικούς και δυσλεξικούς εξουσιαστές. Αυτός ο εργολαβίσκος συνοριακών τειχών, υπαλληλίσκος τραπεζιτών και φανφαρονίσκος της σοσιαλγκλμανουριάς, σηκώνει το δάχτυλο στον εξαθλιωμένο εργάτη που ζει σαν δούλος στη χώρα μας για πέντε, δέκα χρόνια ακόμη και δεκαπέντε χρόνια. Αυτός ο άθλιος υποκινητής ρατσιστικής βίας και άβουλος παρακολουθητής κοινωνικών αυτοματισμών, κάνει τη λέξη «δικαιοσύνη» να ακούγεται σαν βρισιά. Και από πίσω μία ορδή σοσιαλιστών κομπάρσων χειροκροτητών, να σιγοντάρουν την πιο απεχθή και εφιαλτική μορφή λαϊκίστικου ακροδεξιού κηρύγματος μίσους.

Το κόμμα του «Ινδού δούλου σε αναψυκτήριο» σηκώνει το λάβαρο του αγώνα απέναντι στο πανεπιστημιακό άσυλο. Οι δυνάμεις του Βατοπεδίου, της Siemens, των ομολόγων, της Vodafone, των «πακιστανών», ενώνουν τις φωνές τους εναντίον των οπισθοδρομικών κοινωνικών ελευθεριών. Προφανώς σε άλλο άσυλο αναφέρονται, όπου θα όφειλαν να είναι αυτόβουλοι τρόφιμοι εδώ και χρόνια, με αρχηγό τη «Φωτεινή της νύχτας», ως γνήσια εκφράστρια του πλέον αηδιαστικού κρυπτοφασισμού στο δημόσιο λόγο. Η πιο μουχλιασμένη οπερέτα λαϊκισμού στη νεότερη ιστορία της Δεξιάς, υπό την άτσαλη διεύθυνση του πρώην αρχηγού της Πολ.Αν, εκείνου του τυχάρπαστου εθνικιστικού κόμματος που προσπαθεί να σπάσει το χρονοντούλαπο της ιστορίας και να ξεχυθεί και πάλι στο πολιτικό σκηνικό κουβαλώντας όλα τα σκουλίκια του.

Και βέβαια το κόμμα του ντεμέκ ναζισμού, αγκαλιά με την ορίτζιναλ συμμορία ναζιστών, χύνουν δάκρυα χαράς, για την απρόσμενη (;) ευκαιρία που τους παρέχει η εθνικοσοσιαλιστική κυβέρνηση να αρπάξουν τα κουμπούρια και να πάρουν στο κυνήγι «άπλυτους λαθρομετανάστες» και τους «κομμουνιστοσυμμορίτες συνεργάτες» τους. Απροκάλυπτοι φασίστες οραματίζονται καινούριο Γράμμο και το δηλώνουν με χαρά και περηφάνια.

Και οι θεσμοί του ελληνικού κράτους; Σαπισμένες ταμπέλες που στέκονται ετοιμόροπες στο θέατρον «η Ελλάς» να υπενθυμίζουν στους περαστικούς ότι συνεχίζουν κανονικά οι παραστάσεις «ο Καραγκιόζης ευρωπαίος». Εισαγγελείς -κυριολεκτικά- εκτελούν εντολές της κυβέρνησης, δρώντας κατά γράμμα και αμέσως μετά τις δηλώσεις του πρωθυπουργού εντολέα τους. Η ίδια θεόγκαβη και κυφωτική δικαιοσύνη που αφήνει τους κατά συρροήν ληστές δημόσιου χρήματος, οικονομικούς εγκληματίες και πολιτικούς απατεώνες, να κυκλοφορούν «κύριοι» ανάμεσά μας και ενίοτε να την κοπανάνε «τουρίστες» στην Ζώνη των Τροπικών. Η εγκαθιδρυμένη μπατσοκρατία πάει ακόμη πιο μακριά. Παίζει κρυφτούλι με τις πρυτανικές αρχές συνωμοσιολογώντας και μπαρουφολογώντας, ως είθισται. Οι Κλουζώ του υπόγειου κατσαριδοκράτους της ΓΑΔΑ μιλούν για οργανωμένο σχέδιο αιματοχυσίας, προσφέροντας για μαζική κατανάλωση τα δύο πιο αγαπημένα προϊόντα τους: τον τρόμο και τη βλακεία. Και βέβαια οι δήθεν ειρηνοποιοί και φιλάνθρωποι πανεπιστημιακοί, διδάκτορες της νομικής επιστήμης, να βιάζουν κανονικότατα την έννοια του ασύλου, παραπέμποντας σε κουστουμαρισμένουςμπακάληδες που πουλούν νομιμοφροσύνη τοις μετρητοίς.

«Να φύγετε, να πάτε αλλού!», το σλόγκαν της νεοελληνικής βλαχομπαρόκ ολιγαρχίας.

Μοιραία, φοβική, μικρή κοινοβουλευτική Αριστερά

Πολύ μικρή. Ολίγιστη. Ένα Κομμουνιστικό Κόμμα να εκφράζει ανοικτά την ενόχλησή του αποκλειστικά και μόνο για λόγους πνευματικών δικαιωμάτων του αγώνα, και ένας δήθεν ριζοσπαστικός σχηματισμός τάσεων-μικρομάγαζων να φοβάται τη σκιά του, λακίζοντας στο πρώτο «φου» του συστήματος. Για τη στάση των λοιπών καρεκλοκένταυρων της καθεστωτικής αριστεράς που μετρούν τις αποστάσεις με το υποδεκάμετρο (βλ. Δη.Αρι.) δεν αξίζει ούτε καν μισή αράδα. Μέσα σε όλα, εμφανίστηκαν και οι πρώτες… Σπίθες στον τηλε-ευαγγελιστή Αυτιά να ωρύονται για νεοταξίτικες συνωμοσίες. Το νέο φρούτο της αριστεροακροδεξιάς έρχεται να συμπληρώνει το παζλ της πολιτικής παράνοιας και του κοινωνικού εκμαυλισμού.

Λαδάκι στη μηχανή της εξουσίας από λαδέμπορες της ταξικής πάλης.

Καταληψίες και εκβιαστές

Σήμερα αποβιβάστηκαν τα μέλη της τρόικας φέροντα κι άλλα μέτρα για την εργατική τάξη. Καταληψίες του ελληνικού κοινοβουλίου κατόπιν πρόσκλησης και συνεργασίας των πραξικοπηματιών του ΠΑΣΟΚ. Κύριε Παπανδρέου έχουν γνώσιν οι φύλακες. Χθες εκδόθηκε διεθνές ένταλμα σύλληψης για τον (πρώην) σύντροφό σας στη Σοσιαλιστική Διεθνή, Μπεν Άλι, ο οποίος επίσης χαριεντιζόταν με νεοφιλελεύθερους τραμπούκους τρομοκράτες και ομοτράπεζους «σοσιαλιστές» όπως ο Στρος Καν. Στη θέση σας θα ήμουν πολύ επιφυλακτικότερος στους εθνικοπατριωτικούς δεκάρικους χουντικής νομιμοφροσύνης.

Όχι αλλή ντροπή. Μόνο αηδία και οργή.

Είμαστε όλοι μετανάστες!

Με την ελπίδα ότι σε λίγα χρόνια όλοι θα θυμόμαστε τα σκηνικά των ημερών ως μία άθλια παρένθεση της σύγχρονης ιστορίας, Zaphod

Υ.Γ.1 Για όσους νομίζουν ότι το άσυλο είναι παρωχημένος θεσμός που αφορά δικτατορίες, ενώ τώρα έχουμε δημοκρατία με απόλυτη ελευθερία λόγου, υπενθυμίζω απλώς ότι το 1973 δεν είναι τόσο μακριά όσο νομίζουν, μαζί με ένα απόσπασμα από την ειδησεογραφία των ημερών: «Όπως είπε και η εισαγγελέας, “κατέσχεσαν πολλά, ασυνήθιστα πολλά” πράγματα από το σπίτι μου… βούρτσες, ρούχα, οδοντόβουρτσες, μαξιλαροθήκες και… έντυπα. Έντυπα που με αδιάσειστα στοιχεία αποδεικνύουν ότι είμαι αναρχική, κάτι που δεν σκέφτηκα ούτε στιγμή να κρατήσω μυστικό, άρα -όπως εύγλωττα διατύπωσε αυτή η μορφωμένη κυρία- και τρομοκράτης, αφήνοντας ανοιχτό, μέχρι να γίνει το συμβούλιο, ακόμη και το ενδεχόμενο της στέρησης της ελευθερίας μου!» (επιστολή της Φέη-Μαρί Μέγιερ που τη συνέλαβαν ως τρομοκράτισσα, διέδωσαν ψευδώς ότι είναι κόρη μέλους της RAF, και η εισαγγελέας διαφώνησε με την ανακρίτρια επιμένοντας να την προφυλακίσει επειδή ήταν… αναρχική)

Υ.Γ.2 Όποιος δεν κατανοεί τους συμβολισμούς της επίκλησης και της προσφυγής στο άσυλο της Νομικής Σχολής από συνανθρώπους που διεκδικούν τα νόμιμα δικαιώματά τους είναι πολύ απλά κρετίνος.


Μπέρτολντ Μπρεχτ


Στους φοιτητές της εργατοαγροτικής σχολής

(Στους φοιτητές στο ανοικοδομημένο αμφιθέατρο του Πανεπιστημίου)

1

Για να μπορείτε να καθόσαστε εδώ: τόσο αίμα

χύθηκε. Μπορεί να το ξεχάσετε να επιθυμείτε.

Να ξέρετε τούτο μοναχά: σ' αυτά τα καθίσματα καθότανε άλλοι

πιο μπροστά από σας

που αργότερα καθίσανε πάνω στο σβέρκο των ανθρώπων.

Επαγρυπνείτε!

2

Πάντα ό,τι να ερευνάτε, ό,τι ν' ανακαλύψετε

ό,τι να μάθετε, δε θα σας χρησιμέψει,

αν δε συνδέετε με τον αγώνα το μυαλό σας

και δε διαχωρίζεστε απ' όλους τους εχθρούς της ανθρωπότητας.

3

Ποτέ να μην ξεχνάτε: κάποιοι όμοιοί σας αγωνίστηκαν

για να μπορείτε εδώ να κάθεστε εσείς κι όχι πια οι προηγούμενοι.

Μην κρύβεστε λοιπόν, μα συναγωνιστείτε

για ν' αποχτήσετε τη γνώση και ποτέ να μην την αρνηθείτε!