29/1/11

Νεοελληνικός Θίασος






Εισοδηματίες, κεφαλαιούχοι – επενδυτές
Αστοί με τίτλους αγυρτείας, ηθικολόγοι, υποκριτές
μεταμφιεσμένοι παρθένες της εγκράτειας, απατεώνες
νομοθέτες, θεατρίνοι, στρατηγοί πνιγμένοι
στα παράσημα, στα σιρίτια, στους μεγαλόσταυρους
Κράχτες στα σκυλάδικα

Τηλεοπτικά κόλπα με αστέρες παρουσιαστές
στο θίασο της ακροαματικότητας
εκλογική φάρσα με ψηφοφόρους ξύλινους
Οι υποψήφιοι αστοί ντυμένοι παλιάτσοι
στο χορό των πολιτικών ελευθεριών
με δάκρυα στα μάτια για τα βάσανα του κόσμου
με πάθος για την καθαρότητα του έθνους
και την δόξα της πατρίδος

Στίχοι: Σωκράτης Μάλαμας

φωτογραφίες: Δημήτρης Γερονίκος

Για την τιμή των ντουβαριών
του Γαλαξιάρχη

300 «εκβιαστές», «καταληψίες», «στασιαστές», «εισβολείς», «βρωμιάρηδες», «τσετσενοταλιμπάν», «νεοταξίτες πράκτορες», «λαρθοπρεζέμποροι» εμποδίζουν τα παιδιά μας να σπουδάσουν για να γίνουν άνεργοι δικηγόροι και συμβολαιογράφοι. Ο υπερχειλισμένος βόθρος της αστικής ολιγαρχίας έσκασε γεμίζοντας τον τόπο πολιτικά λύματα που ζέχνουν φριχτά. Στοργικές κλώσσες του αυγού του φιδιού κακαρίζουν παράφωνα για την τιμή των φρεσκοβαμένων ντουβαριών του παλιού κτιρίου της Νομικής Σχολής Αθηνών. Κι ένας κόσμος σε παράνοια να αρνείται πεισμάτικα να κατανοήσει τη μόνη αλήθεια των ημερών: είμαστε όλοι μετανάστες!

300 Άνθρωποι διεκδικούν τα απολύτως θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα και 300 δίποδα κράζουν για τη χαμένη ασπράδα ενός ντουβαριού.

Όλος ο ΟΦΑ (Όπου Φασίζει ο Άνεμος) χυδαίος λαϊκισμός του κοινοβουλίου έχει καταλάβει τις δημόσιες συχνότητες και εκφράζει απόψεις που θα έκαναν περήφανα τα στελέχη του NSDAP κατά το μεσοπόλεμο. Εκφράσεις που σε κάθε ευνομούμενο κράτος -όπως επικαλούνται την ευνομία οι ίδιοι γραβατωμένοι νομιμόφρονες τραμπούκοι- θα επέσυραν κατηγορίες για υποδαύλιση βίας και μίσους. Στη χώρα του «τέταρτου δρόμου» όμως, αυτές οι απόψεις όχι μόνο είναι αποδεκτές, αλλά φιλοξενούνται με αιμοδιψή χαρά από αργυρώνητους δημοσιογράφους που τζογάρουν στην κοινωνική αρένα, ποντάροντας τα ρέστα τους στα λιοντάρια. Δημαγωγοί του τηλεοπτικού παράθυρου και οσφυοκάμπτες της μιντιακής παράγκας, σχεδόν προκαλούν τους κρυπτοναζιστές φιλοξενούμενους πολιτικούς σαλτιμπάγκους να εκτοξεύσουν εμμετικές εκκλήσεις μισαλλοδοξίας, κατασυκοφάντησης και μαζικής βίας.

Η απεργία πείνας (πείνας βρε υπάνθρωποι μοντμπανκοφόροι) μεταφράζεται σε ταλιμπανισμό που εκβιάζει το αθώο και ανήμπορο ελληνικό κράτος, ενώ ταυτόχρονα χουντολάγνοι τηλεβιβλιοπώλες υπενθυμίζουν την πρόσφατη δολοφονική επίθεση της Μόσχας για να εξομοιώσουν τον αγώνα θανάτου του εργάτη με τις τυφλές δολοφονίες από φανατικούς μουτζαχεντίν. Κρατικοδίαιτες κυράτσες και όψιμες πολιτεύτριες ξυφουλκούν για το πανεπιστημιακό άσυλο που «καλύπτει ναρκέμπορες και τρομοκράτες». Μούτρα πλισέ, γεμάτα μίσος, σε πανάκριβο κιτς φόντο, χύνουν λίτρα το δηλητήριο για τους «βρωμιάρηδες που παίρνουν το ψωμί του φτωχού Έλληνα». Πρόκειται για τα ίδια παλιόμουτρα που θα έβαζαν δίχως δεύτερη σκέψη την υπογραφή τους για να ξεπουληθεί η δημόσια περιουσία στον πρώτο «αλλοδαπό μειοδότη» και που πρόθυμα θα έχωναν τη χερούκλα τους στην τσέπη του εργάτη και συνταξιούχου για να βουτήξουν ακόμη και τα ψιλά, χαρίζοντάς τα στον «εθνικό τραπεζίτη».

Τάξις και ηθική

Μετά την εμφανώς στραβοκεντημένη παρθενοραφή του πορίσματος για τη Siemens, οι κατά συρροήν καταχραστές δημόσιου πλούτου -με ολόφρεσκα τα ράμματα- δίνουν μαθήματα νομιμοφροσύνης. Ο πρωθυπουργός, αυτός ο ίδιος σοσιαλιστής που θανάτωνε εργατικές κατακτήσεις δεκαετιών σε μία νύχτα σαν αριστοτέχνης νεοφιλελεύθερος επαγγελματίας δολοφόνος, έχει το θράσος να βάζει στο στόμα του τη λέξη «προοδευτισμός» και να παραδίδει μαθήματα αριστεροσύνης για μικρόνοους, πολιτικά αυτιστικούς και δυσλεξικούς εξουσιαστές. Αυτός ο εργολαβίσκος συνοριακών τειχών, υπαλληλίσκος τραπεζιτών και φανφαρονίσκος της σοσιαλγκλμανουριάς, σηκώνει το δάχτυλο στον εξαθλιωμένο εργάτη που ζει σαν δούλος στη χώρα μας για πέντε, δέκα χρόνια ακόμη και δεκαπέντε χρόνια. Αυτός ο άθλιος υποκινητής ρατσιστικής βίας και άβουλος παρακολουθητής κοινωνικών αυτοματισμών, κάνει τη λέξη «δικαιοσύνη» να ακούγεται σαν βρισιά. Και από πίσω μία ορδή σοσιαλιστών κομπάρσων χειροκροτητών, να σιγοντάρουν την πιο απεχθή και εφιαλτική μορφή λαϊκίστικου ακροδεξιού κηρύγματος μίσους.

Το κόμμα του «Ινδού δούλου σε αναψυκτήριο» σηκώνει το λάβαρο του αγώνα απέναντι στο πανεπιστημιακό άσυλο. Οι δυνάμεις του Βατοπεδίου, της Siemens, των ομολόγων, της Vodafone, των «πακιστανών», ενώνουν τις φωνές τους εναντίον των οπισθοδρομικών κοινωνικών ελευθεριών. Προφανώς σε άλλο άσυλο αναφέρονται, όπου θα όφειλαν να είναι αυτόβουλοι τρόφιμοι εδώ και χρόνια, με αρχηγό τη «Φωτεινή της νύχτας», ως γνήσια εκφράστρια του πλέον αηδιαστικού κρυπτοφασισμού στο δημόσιο λόγο. Η πιο μουχλιασμένη οπερέτα λαϊκισμού στη νεότερη ιστορία της Δεξιάς, υπό την άτσαλη διεύθυνση του πρώην αρχηγού της Πολ.Αν, εκείνου του τυχάρπαστου εθνικιστικού κόμματος που προσπαθεί να σπάσει το χρονοντούλαπο της ιστορίας και να ξεχυθεί και πάλι στο πολιτικό σκηνικό κουβαλώντας όλα τα σκουλίκια του.

Και βέβαια το κόμμα του ντεμέκ ναζισμού, αγκαλιά με την ορίτζιναλ συμμορία ναζιστών, χύνουν δάκρυα χαράς, για την απρόσμενη (;) ευκαιρία που τους παρέχει η εθνικοσοσιαλιστική κυβέρνηση να αρπάξουν τα κουμπούρια και να πάρουν στο κυνήγι «άπλυτους λαθρομετανάστες» και τους «κομμουνιστοσυμμορίτες συνεργάτες» τους. Απροκάλυπτοι φασίστες οραματίζονται καινούριο Γράμμο και το δηλώνουν με χαρά και περηφάνια.

Και οι θεσμοί του ελληνικού κράτους; Σαπισμένες ταμπέλες που στέκονται ετοιμόροπες στο θέατρον «η Ελλάς» να υπενθυμίζουν στους περαστικούς ότι συνεχίζουν κανονικά οι παραστάσεις «ο Καραγκιόζης ευρωπαίος». Εισαγγελείς -κυριολεκτικά- εκτελούν εντολές της κυβέρνησης, δρώντας κατά γράμμα και αμέσως μετά τις δηλώσεις του πρωθυπουργού εντολέα τους. Η ίδια θεόγκαβη και κυφωτική δικαιοσύνη που αφήνει τους κατά συρροήν ληστές δημόσιου χρήματος, οικονομικούς εγκληματίες και πολιτικούς απατεώνες, να κυκλοφορούν «κύριοι» ανάμεσά μας και ενίοτε να την κοπανάνε «τουρίστες» στην Ζώνη των Τροπικών. Η εγκαθιδρυμένη μπατσοκρατία πάει ακόμη πιο μακριά. Παίζει κρυφτούλι με τις πρυτανικές αρχές συνωμοσιολογώντας και μπαρουφολογώντας, ως είθισται. Οι Κλουζώ του υπόγειου κατσαριδοκράτους της ΓΑΔΑ μιλούν για οργανωμένο σχέδιο αιματοχυσίας, προσφέροντας για μαζική κατανάλωση τα δύο πιο αγαπημένα προϊόντα τους: τον τρόμο και τη βλακεία. Και βέβαια οι δήθεν ειρηνοποιοί και φιλάνθρωποι πανεπιστημιακοί, διδάκτορες της νομικής επιστήμης, να βιάζουν κανονικότατα την έννοια του ασύλου, παραπέμποντας σε κουστουμαρισμένουςμπακάληδες που πουλούν νομιμοφροσύνη τοις μετρητοίς.

«Να φύγετε, να πάτε αλλού!», το σλόγκαν της νεοελληνικής βλαχομπαρόκ ολιγαρχίας.

Μοιραία, φοβική, μικρή κοινοβουλευτική Αριστερά

Πολύ μικρή. Ολίγιστη. Ένα Κομμουνιστικό Κόμμα να εκφράζει ανοικτά την ενόχλησή του αποκλειστικά και μόνο για λόγους πνευματικών δικαιωμάτων του αγώνα, και ένας δήθεν ριζοσπαστικός σχηματισμός τάσεων-μικρομάγαζων να φοβάται τη σκιά του, λακίζοντας στο πρώτο «φου» του συστήματος. Για τη στάση των λοιπών καρεκλοκένταυρων της καθεστωτικής αριστεράς που μετρούν τις αποστάσεις με το υποδεκάμετρο (βλ. Δη.Αρι.) δεν αξίζει ούτε καν μισή αράδα. Μέσα σε όλα, εμφανίστηκαν και οι πρώτες… Σπίθες στον τηλε-ευαγγελιστή Αυτιά να ωρύονται για νεοταξίτικες συνωμοσίες. Το νέο φρούτο της αριστεροακροδεξιάς έρχεται να συμπληρώνει το παζλ της πολιτικής παράνοιας και του κοινωνικού εκμαυλισμού.

Λαδάκι στη μηχανή της εξουσίας από λαδέμπορες της ταξικής πάλης.

Καταληψίες και εκβιαστές

Σήμερα αποβιβάστηκαν τα μέλη της τρόικας φέροντα κι άλλα μέτρα για την εργατική τάξη. Καταληψίες του ελληνικού κοινοβουλίου κατόπιν πρόσκλησης και συνεργασίας των πραξικοπηματιών του ΠΑΣΟΚ. Κύριε Παπανδρέου έχουν γνώσιν οι φύλακες. Χθες εκδόθηκε διεθνές ένταλμα σύλληψης για τον (πρώην) σύντροφό σας στη Σοσιαλιστική Διεθνή, Μπεν Άλι, ο οποίος επίσης χαριεντιζόταν με νεοφιλελεύθερους τραμπούκους τρομοκράτες και ομοτράπεζους «σοσιαλιστές» όπως ο Στρος Καν. Στη θέση σας θα ήμουν πολύ επιφυλακτικότερος στους εθνικοπατριωτικούς δεκάρικους χουντικής νομιμοφροσύνης.

Όχι αλλή ντροπή. Μόνο αηδία και οργή.

Είμαστε όλοι μετανάστες!

Με την ελπίδα ότι σε λίγα χρόνια όλοι θα θυμόμαστε τα σκηνικά των ημερών ως μία άθλια παρένθεση της σύγχρονης ιστορίας, Zaphod

Υ.Γ.1 Για όσους νομίζουν ότι το άσυλο είναι παρωχημένος θεσμός που αφορά δικτατορίες, ενώ τώρα έχουμε δημοκρατία με απόλυτη ελευθερία λόγου, υπενθυμίζω απλώς ότι το 1973 δεν είναι τόσο μακριά όσο νομίζουν, μαζί με ένα απόσπασμα από την ειδησεογραφία των ημερών: «Όπως είπε και η εισαγγελέας, “κατέσχεσαν πολλά, ασυνήθιστα πολλά” πράγματα από το σπίτι μου… βούρτσες, ρούχα, οδοντόβουρτσες, μαξιλαροθήκες και… έντυπα. Έντυπα που με αδιάσειστα στοιχεία αποδεικνύουν ότι είμαι αναρχική, κάτι που δεν σκέφτηκα ούτε στιγμή να κρατήσω μυστικό, άρα -όπως εύγλωττα διατύπωσε αυτή η μορφωμένη κυρία- και τρομοκράτης, αφήνοντας ανοιχτό, μέχρι να γίνει το συμβούλιο, ακόμη και το ενδεχόμενο της στέρησης της ελευθερίας μου!» (επιστολή της Φέη-Μαρί Μέγιερ που τη συνέλαβαν ως τρομοκράτισσα, διέδωσαν ψευδώς ότι είναι κόρη μέλους της RAF, και η εισαγγελέας διαφώνησε με την ανακρίτρια επιμένοντας να την προφυλακίσει επειδή ήταν… αναρχική)

Υ.Γ.2 Όποιος δεν κατανοεί τους συμβολισμούς της επίκλησης και της προσφυγής στο άσυλο της Νομικής Σχολής από συνανθρώπους που διεκδικούν τα νόμιμα δικαιώματά τους είναι πολύ απλά κρετίνος.


Μπέρτολντ Μπρεχτ


Στους φοιτητές της εργατοαγροτικής σχολής

(Στους φοιτητές στο ανοικοδομημένο αμφιθέατρο του Πανεπιστημίου)

1

Για να μπορείτε να καθόσαστε εδώ: τόσο αίμα

χύθηκε. Μπορεί να το ξεχάσετε να επιθυμείτε.

Να ξέρετε τούτο μοναχά: σ' αυτά τα καθίσματα καθότανε άλλοι

πιο μπροστά από σας

που αργότερα καθίσανε πάνω στο σβέρκο των ανθρώπων.

Επαγρυπνείτε!

2

Πάντα ό,τι να ερευνάτε, ό,τι ν' ανακαλύψετε

ό,τι να μάθετε, δε θα σας χρησιμέψει,

αν δε συνδέετε με τον αγώνα το μυαλό σας

και δε διαχωρίζεστε απ' όλους τους εχθρούς της ανθρωπότητας.

3

Ποτέ να μην ξεχνάτε: κάποιοι όμοιοί σας αγωνίστηκαν

για να μπορείτε εδώ να κάθεστε εσείς κι όχι πια οι προηγούμενοι.

Μην κρύβεστε λοιπόν, μα συναγωνιστείτε

για ν' αποχτήσετε τη γνώση και ποτέ να μην την αρνηθείτε!


18/1/11

Ηπειρώτικο μοιρολόι














Είμαστε μια κοινωνία ασσύληπτα δυστυχισμένων ανθρώπων: μοναχικοί, αγχώδεις, καταπιεσμένοι, καταστροφικοί, εξαρτημένοι - άνθρωποι που νιώθουμε ευχαρίστηση όταν σκοτώνουμε την ώρα μας, που τόσο σκληρά προσπαθούμε να εξοικονομήσουμε...
Έχουμε γίνει "εξαμβλωτικά τέρατα της φύσης", που ενώ από τις ίδιες τις συνθήκες της ύπαρξής μας ζούμε μέσα σ' αυτήν, με το χάρισμα της λογικής μας την ξεπερνάμε. Έτσι προσπαθήσαμε να λύσουμε το υπαρξιακό μας πρόβλημα εγκαταλείποντας τη Μεσσιανική αντίληψη της αρμονίας ανάμεσα στον άνθρωπο και τη φύση, κατακτώντας τη φύση και μετασχηματίζοντάς τη σύμφωνα με τους σκοπούς μας, μέχρι που αυτή η κατάκτηση άρχισε να γίνετε συνώνυμη με την καταστροφή. Το πνεύμα κατάκτησης και εχθρότητας μας έχει τυφλώσει σε τέτοιο βαθμό, που δεν μπορούμε να δούμε ότι οι φυσικές πηγές είναι περιορισμένες και μπορεί τελικά να εξαντληθούν. Τότε η φύση θα ρίξει πίσω τα βέλη της ενάντια στην ανθρώπινη αρπακτικότητα...
Μια νέα κοινωνία είναι δυνατή μόνο αν, στη διάρκεια της εξέλιξής της, αναπτυχθεί παράλληλα κι ένα νέο ανθρώπινο πλάσμα ή, πιο απλά, αν συμβεί μια θεμελιακή αλλαγή στη χαρακτηροδομή του σύγχρονου ανθρώπου...

Αποσπάσματα από το βιβλίο του Έριχ Φρομ "Να έχεις ή να είσαι"
Φωτογραφίες: Νίκος Βαρδακαστάνης, Γιάννης Ζινδριλής

22/12/10

Μέσα στην νύχτα των άλλων





Δεν ακούει κανείς, δεν ξυπνάει κανείς
Μόνο οι καρδιές μας ηχούν και τίποτε άλλο
Ήρθε ο καιρός να μου πεις, είναι καιρός να μου πεις
Τι γυρεύουμε εμείς μέσα στη νύχτα των άλλων

Δεν μιλάει κανείς, δεν απαντάει κανείς
Σκιές βουβές υπνοβατούν πάνω στον πάγο
Ήρθε ο καιρός να μου πεις, είναι καιρός να μου πεις
Τι γυρεύουμε εμείς μέσα στη νύχτα των άλλων

Δεν ακούει κανείς, δεν ξυπνάει κανείς
Μόνο οι καρδιές μας ηχούν και τίποτε άλλο
Ήρθε ο καιρός να μου πεις, είναι καιρός να μου πεις
Τι γυρεύουμε εμείς μέσα στη νύχτα των άλλων

Δεν ακούει κανείς, δεν ξυπνάει κανείς
Μόνο οι καρδιές μας ηχούν και τίποτε άλλο
Ήρθε ο καιρός να μου πεις, είναι καιρός να μου πεις
Τι γυρεύουμε εμείς μέσα στη νύχτα των άλλων

Δεν μιλάει κανείς, δεν απαντάει κανείς
Σκιές βουβές υπνοβατούν πάνω στον πάγο
Ήρθε ο καιρός να μου πεις, είναι καιρός να μου πεις
Τι γυρεύουμε εμείς μέσα στη νύχτα των άλλων

τι γυρεύουουμε εμείς, τι γυρεύουουμε εμείς,
τι γυρεύουουμε εμείς, τι γυρεύουουμε εμείς,
τι γυρεύουουμε εμείς, τι γυρεύουουμε εμείς,
μες τη νύχτα των άλλων, μες τη νύχτα των άλλων

Τι γυρεύουουμε εμείς, τι γυρεύουουμε εμείς,
τι γυρεύουουμε εμείς, μες τη νύχτα των άλλων
Τι γυρεύουουμε εμείς, τι γυρεύουουμε εμείς,
τι γυρεύουουμε εμείς, μέσα στη νύχτα των άλλων
μέσα στη νύχτα των άλλων, μέσα στη νύχτα των άλλων


Song: Μέσα στη νύχτα των άλλων
Artist: Τρύπες
Album: Μέσα στη νύχτα των άλλων (1999)
Στίχοι: Γιάννης Αγγελάκας

φωτογραφίες Γιάννης Ζινδριλής

14/12/10

Διατί η μηλιά δεν έγινε μηλέα








Η μηλιά -δηλαδή, καθώς λέγουν οι ψυχολόγοι, η παράστασις της λέξεως μηλιά- εμβήκεν εις την ψυχήν μου συγχρόνως με την παράστασιν του δένδρου και εις έναν καιρόν, κατά τον οποίον όλαι αι αισθήσεις μου είχον αναπεπταμένας τας θύρας και εδέχοντο ευχαρίστως κάθε τι, το οποίον ήρχετο συστημένον ή από την μητέρα μου ή από τους οικείους μου να κατοικήσει εντός της κεφαλής μου. Επειδή δε τότε ήτο πολύς τόπος διαθέσιμος, εκάστη παράστασις, η οποία εισήρχετο, έστηνε τον θρόνον της και εκάθιζεν όσον και όπως της ήρεσκε καλύτερα και ήτο ωσάν οικοκυρά μέσα εις το σπίτι της. Έτσι το έκαμον τόσαι άλλαι, έτσι το έκαμε και η μηλιά. Αλλά αυτή η τελευταία, εκεί όπου εκάθητο τόσα χρόνια εις την ησυχία της και είχε πλέον το σπιτικόν της και τους φίλους της -παραστάσεις, με τας οποίας συνέζησε τόσον καιρόν εις την ψυχήν μου και συνέδεσε τόσας σχέσεις προς αυτάς και συγγενείας- βλέπει μίαν ημέρα την κυρά την μηλέα, που εμβαίνει μέσα στο κεφάλι μου έξαφνα - έξαφνα, τόσον μονάχη και όμως τόσο ξιππασμένη, να της λέγει της μηλιάς «σήκω συ να κάτσω εγώ!». Μπα! είπεν η μηλιά, και πώς γίνετ’ αυτό! Εγώ είμαι εδώ τόσα χρόνια, τον τόπο που κρατώ τον ηύρα αδέσποτο και έκαμα κατοχήν δικαιώματι προτεραιότητος. Και ποια είσαι συ, που έρχεσαι να μου τον πάρεις; Και φώναξε τας σχετικάς της και φίλας της και τας ηρώτησε: Ποιά είναι, παρακαλώ, του λόγου της; Την γνωρίζετε; Όχι, όχι! απάντησαν όλαι ομοφώνως και συνεμάχησαν με την μηλιάν και ήρχισαν να εκδιώκουν την μηλέαν κακήν κακώς έξω! Έξω, ξένη. Δεν ταιριάζεις μαζί μας! Δεν σε γνωρίζομεν! Δεν σε θέλομεν! Τότε η παράστασις της μηλέας ελάμβανεν εις επικουρίαν της την παράστασιν του διδασκάλου, τας παραστάσεις των τιμωριών και εισέρχεται εκ νέου εις την συνείδησίν μου, ως άνθρωπος, όστις θέλει να παρέμβει εις την ιδιοκτησίαν των άλλων διά της αδίκου υποστηρίξεως αστυνομικών οργάνων. Αλλά καταλαμβάνετε ότι ο διδάσκαλος τιμωρεί, όχι όμως και η παράστασίς του· ότι οι ραβδισμοί προξενούν πόνον, όχι όμως και η ανάμνησις των ραβδισμών. Και λοιπόν εξανέστη αφόβως πλέον κατά της τοιαύτης παρεμβάσεως ολόκληρος η ψυχή μου και:
― Έξω! Έξω! έστειλα τους εισβολείς κατά διαβόλου.

απόσπασμα από το κείμενο του Γ.Βιζυηνού




Το studio 112 ανέβασε στην... αυλή του, το έργο του Γ.Βιζυηνού "Διατί η μηλιά δεν έγινε μηλέα". Το κείμενο ερμήνευσε ο Κώστας Παπακωνσταντίνου και την σκηνογραφική, ενδυματολογική επιμέλεια έκανε η Χριστίνα Πέννα.
Φωτογραφίες παράστασης studio 112
Φωτογραφία αφίσας Νίκος Βαρδακαστάνης



7/12/10

Η τρομοκρατία ως πράξη αθωότητας




































Από πότε είκοσι χρονών παιδιά λέγονται τρομοκράτες;
Το να σε βαφτίζουν χριστιανό στα δύο και τρομοκράτη στα εικοσιδύο. Το να σε επαινούν που διάβαζες εξωσχολικά βιβλία και τώρα να τα προσκομίζουν ως αποδεικτικά στοιχεία εναντίον σου. Το να σου φοράνε λευκά πουκάμισα στην παρέλαση και τώρα άσπρα αλεξίσφαιρα στα δικαστήρια.
Οι νέοι καταζητούμενοι έχουν φωτογραφία αλλά δεν έχουν όνομα. Ακόμη και στις αφίσες της Άγριας Δύσης οι επικυρηγμένοι είχαν όνομα. Αλλά εδώ στην πολιτισμένη Δύση. Εδώ η κοινωνία καλείται να τους κατονομάσει. Ανωνύμως και εμπιστευτικώς. Μικροί κατήγοροι, εθελοντές καταδότες, αυτόκλητοι πληροφοριοδότες όλων των νόμων τηλεφωνηθείτε. Εμπρός λοιπόν
ρουφιανέψτε τα παιδιά σας.
Γι' αυτό σας φτύνουν στη μούρη. Γι' αυτό σας γαμοσταυρίζουν. Γι' αυτό το κάνουν μπροστά σας. Οι υπόλοιποι φτύνουμε πλάσμα οθόνες και βρίζουμε πιξελιασμένα πρόσωπα. Είμαστε όλοι μας αθόρυβοι δολοφόνοι που εγκληματούν με το μυαλό. Μέσα μας σας έχουμε ανατινάξει αλλά δεν έχετε κανένα θραύσμα πάνω σας. Μέσα μας σας έχουμε κλοτσήσει αλλά δεν έχετε καμιά μελανιά πάνω σας. Μέσα μας.
Διαμαρτυρόμαστε για όσους συνέλαβαν αδίκως, γι' αυτούς που τους φύτεψαν στοιχεία, για αυτούς που τους φυλάκισαν επειδή φόραγαν πράσινα all star. Αλλά μέχρι εκεί. Είναι αυτονόητο ότι δεν πρέπει να φυλακίζονται άνθρωποι που ουδέποτε έκαναν κάτι. Αλλά όσο διεκδικούμε το αυτονόητο, οπισθοχωρούμε. Κάθε φορά αρκούμαστε σε ένα μικρότερο αυτονόητο, οχυρονόμαστε πίσω του και όταν μας το αρπάζουν ψάχνουμε να καλυφτούμε σε ένα μικρότερο. Όσο μικραίνει το αυτονόητο, μικραίνουμε. Όσο το κρατάμε ζωντανό υπομένουμε, αναβάλλουμε, βαλτώνουμε. Όσο στηριζόμαστε σε αυτό, καταρέουμε.
Το αυτονόητο είναι πια να σκοτώσουμε, το αυτονόητο.
Τα παιδιά που κατηγορούνται ως τρομοκράτες είναι αθώα. Είναι το ίδιο αθώα με όλους εκείνους που κατά καιρούς τους φόρτωσαν κατασκευασμένες κατηγορίες. Γιατί οι πράξεις τους είναι αθώες. Είναι αθώα γιατί μόνο η αθωότητα σε κάνει να αντιδράσεις. Δεν μεταφέρουν ένα μήνυμα μέσα από τις πράξεις τους. Το μήνυμα αθώο, οι πράξεις τους αθώες.
Δεν αρκεί να αντιστρέψουμε τους χαρακτηρισμούς. Δεν αρκεί να πούμε ότι οι πραγματικοί τρομοκράτες είναι κράτη και καπιταλιστές, οι δημοσιογράφοι και οι δικαστές. Δεν αρκεί να πούμε ότι το σύστημα είναι ένοχο. Πρέπει να υπερασπιστούμε τη δράση τους ως πράξη αθωότητας.
Τα παιδιά αυτά έχουν τα κότσια να κάνουν ότι εμείς κάνουμε υποθετικά. Εμείς δειλοί θεωρητικοί, φλύαροι, απραγείς, μανιέρες του εαυτού μας. Μιλάμε σαν να μας έχουν μεταγλωτίσσει και γράφουμε σαν να μας έχουν υποτιτλίσει. Εμείς αρνούμαστε τις κατηγορίες αυτοί αναλαμβάνουν την ευθύνη.
Αυτά τα παιδιά είναι οι φίλοι μας. Γι' αυτό δεν τους βρίσκετε, γιατί τους κρύβουν οι φίλοι τους. Ούτε αλληλεγγύη ούτε συντροφικότητα. Απλή φιλία.
Όταν η εξέγερση τελειώσει, τότε γυρίζεις σπίτι σου, επιστρέφεις στη δουλειά σου, διηγείσαι ιστορίες. Όταν η εξέγερση δεν συνεχιστεί συλλογικά, κάποιοι τη συνεχίζουν ατομικά. Όταν δεν ακολουθούν όλοι, κάποιοι προχωράνε μόνοι. Με τις όποιες συνέπειες.


Φωτογραφίες Γιάννης Ζινδριλής
Το κείμενο είναι του Γιώργου Ζώη και δημοσιεύτηκε στο κοντέινερ της ελευθεροτυπίας στις 6 Δεκεμβρίου 2010